(H)erkenning deel 1

Na de diagnose, de vervroegde overgang, had ik eindelijk de erkenning gekregen voor wat ik intuïtief al jaren wist. De medische wetenschap dit horen zeggen en bevestigen gaf rust. Het grappige hiervan is dat na één seconde rust op erkenning, duizend vragen ontstaan die je zoekt in herkenning. En in de zoektocht naar herkenning, ontstond bij mij dezelfde slachtofferrol als in de zoektocht op erkenning. Mijn sociale omgeving bestond uit oudere vrouwen in de overgang of vriendinnen die gemiddeld 5 jaar ongesteld waren. De herkenning op de hormoonklachten kwamen wel, maar in een hele andere context en levensfase. De fysieke klachten, zoals opvliegers en krampen kregen herkenning. Echter geen zin in seks (door hormonen!) geeft na 20 jaar huwelijk/ partnership toch echt een andere dynamiek, dan wanneer je net je partner gevonden denkt te hebben. De emotioneel labiele klachten werden aan de puberfase toegekend en het vraagstuk kinderwens, is toch ook echt afhankelijk van de levensfase en context waarin je staat. In mijn geval was dat bij 14 jaar geen onderwerp, slechts een vage wens voor later. Bij 22 jaar was het een serieuze droom, maar had ik net een relatie en was de vraag ‘houden van’ voor een duurzame relatie en het toekomstperspectief belangrijker dan de kinderwens. Echter tegen de tijd dat die relatie stabiel zou zijn, werk-huis-boom-beest, was kinderwens op natuurlijke wijze en met mijn eigen eicellen geen optie meer. Wat doe je dan? Het toch vertellen? De vrouwen met wie ik sprak over de overgang, waren allen 50+ en herkende zich niet in mijn situatie. Mijn vriendinnen hoefde er nog niet aan te denken en schoven het onderwerp af naar ‘iets voor later’. Ik stond weer alleen. En naast de grote onderwerpen en levensvragen in privésfeer, stond ik aan het begin van mijn carrière. Jong en ambitieus met opvliegers, nachtbraken en vergeetachtigheid. Waarvan mijn omgeving verwachtte dat je met 23 jaar, net als je gelijken toch gewoon 80 uur in de week kan maken. Op tandvlees dan maar, want kinderen komen er al niet, laat staan dat ik mijn carrière waar ik zo hard voor gestudeerd heb ook laat afnemen! Heel hard werken, slapen waar kan met dan maar geen sociale activiteiten. Tussendoor je relatie nog aandacht en energie geven (kansloze pogingen). Het blijft kiezen, doordat mijn lichaam al voor mij gekozen heeft. En voor je het weet ben je weer slachtoffer van jezelf met heel veel openstaande vragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.