Hoop

‘Waarom word ik niet uit mezelf ongesteld?’

Ik zocht er jarenlang niks achter, ik had mijzelf er immers van overtuigd dat ik gewoon ‘later’ was. En dat vond ik de meest logische verklaring.

Totdat ik op een gegeven moment 18 jaar werd, ik nog steeds niet ongesteld was geworden en er toch wat vraagtekens ontstonden bij mijn familieleden.

Onbezorgd en onwetende ik zocht nog steeds niks achter mijn uitblijvende menstruatie.

Afijn, om mijn omgeving gerust te stellen plande ik een afspraak in met de gynaecoloog en na een aantal afspraken kon ik eindelijk terugkomen voor het resultaat.

‘Je bent al in de overgang geweest’.

Wacht maar, ik? Ik ben nog maar 18. Hoe is dit überhaupt mogelijk?

Ontvreemd van mijn eigen lichaam. Alsof ik en mijn lichaam niet meer één waren. De connectie even moeilijk te vinden. Ik voel mij verraden.

Al die jaren dacht ik mijn lichaam door en door te kennen. Ik kon dit niet geloven en het vormde een enorme slag op mijn zelfkennis.

Vanaf dat moment besloot ik dat het niet waar was. Ik verstopte dit fabeltje ergens ver weg waar ik het niet makkelijk meer terug zou kunnen vinden.

Echter heb ik recentelijk besloten het weer op te zoeken en daarbij vooral gedachten omgezet in actie.

Ik besloot er verdrietig om te zijn en er bij stil te staan. De gedachten toelaten in plaats van ze te ontkennen.

Met familie en vrienden het erover hebben vind ik nog lastig, maar soms doe ik dat en het helpt.

Ik ben nog maar 20 jaar en ik ben er nog lang niet. Maar dat hoeft ook niet. Het begin is er.

En dit begin kenmerkt zich door een positieve schets voor de toekomst.

Daar gaan we aan werken.

Ik voel me sterk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.