Toch twee kleine wondertjes

Voor dit stuk is een fictieve naam gebruikt.

Hester en haar partner waren al een tijdje bezig met kinderen krijgen en al vrij snel werd het duidelijk dat ze hulp nodig hadden.

Hesterd werd na een eerste bezoek aan de huisarts doorwezen naar het ziekenhuis. Daar werd geconstateerd dat er bij Hester geen eitjes meer aanwezig waren. Hester was toen 35 jaar. Voor haar was dit een enorme shock. Want de kinderwens was er altijd al. Vrij snel werden door het ziekenhuis opties als adoptie besproken en er leek geen uitweg meer te zijn. Het ziekenhuis bevestigde dat er geen mogelijkheid meer was om zwanger te worden.

Maar opgeven zat er niet in. Want wat als er dan toch nog een kans is? Ondanks het vele verdriet is bijna direct overgegaan op een uitgebreide internet-research en zijn zij voor verdere behandeling naar het buitenland gegaan. Voor Hester voelde dit goed en vertrouwd.

Ze voelde weer hoop. Het gaat goedkomen.

Een eerste zwangerschap eindigde in een miskraam. Zwaar, maar opgeven zat er niet in. Want ze had het idee dat het goed ging komen.

En er was wel degelijk sprake van magie want inmiddels hebben Hester en haar partner twee kinderen. Eentje van 2 jaar oud en eentje van 4 maanden oud. Er zijn tijden geweest met veel verdriet, eenzaamheid en angst. Want wat als het niet lukt? Maar het vertrouwen, vooral ook vanuit de omgeving heeft ervoor gezorgd dat ze zich sterk heeft gehouden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.