Van kastje naar keiharde muur

Het is 2005. Ik sta buiten het VU-Medisch centrum, te wachten op de tram die mij terugbrengt naar huis. Ik ben 22 jaar en heb eindelijk ‘het’ label gekregen van wat ik al vanaf mijn 10e voel, vanaf mijn 14e weet en tot nu toe nooit heb willen horen. Vandaag kreeg ik de uitslag dat ik in de overgang ben. De kans op kinderen nihil is en het medisch circus een aantal flyers voor me heeft, waarin de opties voor het krijgen van kinderen staan beschreven. Voor de overige zaken die mij tot last zijn, is alleen een pil* bedacht die het krijgen van kinderen verder uitsluit (*dit was de medische kennis meegegeven door artsen destijds, anno 2019 biedt hierin meer opties). Ik heb altijd gedacht dat als mijn innerlijk weten, door de medische wetenschap bevestigd zou worden dat de oplossingen voor mijn levensproblemen dan voor het oprapen zouden liggen. Maar dat blijkt niet het geval. Nieuwe vragen komen bij me op. Nieuwe goedbedoelde adviezen komen mijn kant op. Na jaren kastje en muur te hebben ervaren. Blikken hebben moeten doorstaan, goedbedoelde adviezen heb gekregen en interne strijd heb beleefd, heb ik nu eindelijk een label. En alles wat ik voor het bezoek aan mijn arts mocht ervaren, ervaar ik nu nog. Hoe ga ik dit tegen mijn relatie zeggen? Gaat hij dan bij me weg? Die vermoeidheid, het nachtelijk zweten, wakker liggen, krampen, wisselingen in mijn humeur, daar hebben ze niets voor? Geen pil, zodat ik morgen gewoon weer carrière kan maken, zodat ik ook kan dromen van een huis vol kinderen? Dat ik net als mijn medestudenten, mijn toekomst kan ‘plannen’? O ja en als ik niets doe dan is de kans op hart- en vaatziekten ook verhoogd en ga ik misschien eerder dood. Ik stap uit bij de halte Westermarkt. Ik ben 22 jaar, studerende, veel dromen en sta vol in het leven en toch voelt het alsof ik zojuist in de box van ‘de afgeschreven vrouw’ ben weggezet. Ik loop langs de gracht naar huis. Een rugzak vol met klachten waar ik, tot ik besluit geen kinderwens meer te hebben, zelf maar een weg in mag vinden, een wond rondom kinderloosheid waar een praatgroep voor is en een lijst aan psychologen die heel graag met mij willen praten. Het voelt klote, alleen en allemaal héél ver van mijn behoefte nu.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.