Verdriet

Verdriet Bam, daar is dan het definitieve antwoord. Een antwoord dat ik al voelde in mijn hele lijf, een antwoord dat ik wil ontkennen, wil ontlopen omdat het mijn hele leven op zijn kop zet. Huilend fiets ik vanuit het ziekenhuis naar huis: prematuur ovarieel falen, ofwel de vervroegde overgang. De overgang!? Dat is toch iets voor oude vrouwen? Iets waar cabaretiers slechte grappen over maken? Dit lijkt ook een hele slechte grap: ben je na al die jaren eindelijk de man tegengekomen waarmee je een gezin zou willen, krijg je dit in je schoot geworpen.

Met mijn 37 jaar en mijn kinderwens komt de klap hard aan. Ik wist al dat er iets niet klopte in mijn lichaam maar tegelijkertijd bleef dat stemmetje in mijn hoofd maar geruststellende woorden spreken. “Het zal wel meevallen je bent nog maar 37, het ligt vast aan de stress en drukte op werk dat je niet ongesteld wordt, de hormonen van het spiraaltje werken vast nog door.” De ontzettende opluchting en vreugde – wie had dat ooit gedacht – toen ik na zeven maanden eindelijk weer eens ongesteld werd, en de grote teleurstelling dat het daarna opnieuw uitbleef. Een glimpje hoop. Voor de zekerheid toch een zwangerschapstest, maar nee. Schoorvoetend naar de huisarts, de gynaecoloog: het was tijd om mijn hoofd uit het zand te trekken en een antwoord te zoeken op de vraag die ik eigenlijk niet durfde te stellen. Ben ik…, kan het zijn dat…, mijn moeder was ook vroeg…

Prematuur ovarieel falen waarbij de nadruk toch vooral op dat laatste woordje valt: FALEN. Want zo voelt het. Mijn lichaam faalt en ik faal. Mijn lichaam omdat het denkt dat het 50+ is, compleet met opvliegers, haaruitval en nachtzweten. En bovenal faal ik. Omdat ik niet kan doen waarvoor een vrouwenlichaam gemaakt is: een kind op de wereld zetten. Falen omdat ik mijn vriend geen kind kan geven, mijn ouders en schoonouders geen kleinkind en omdat ik mijn gefantaseerde kindje geen werkelijkheid kan maken.

Het is alsof die drie woordjes mijn hele vrouwelijkheid en identiteit in één klap hebben weggevaagd. Want wie ben ik als ik geen moeder kan worden? Waar kan ik mijn liefde en al mijn zorgzaamheid kwijt? En wat nu, nu een kind hoogstwaarschijnlijk geen onderdeel van ons leven uit zal gaan maken? Een leven dat ik op hoofdlijnen al voor me zag en waar ik meer dan klaar voor ben. Alles om me heen lijkt stil te staan, en tegelijkertijd ligt alles open en ook dat is beangstigend. Het is allemaal nog zo vers dat ik het nog niet kan bevatten.

(geschreven door Sarah)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.